นพลักษณ์ เป็นศาสตร์ที่ช่วยให้เข้าใจตัวตนที่แท้จริง ด้วยตระหนักรู้ว่าคนแต่ลักษณ์มีมุมมองโลกที่แตกต่าง เพราะเลือกให้ความสำคัญกับสิ่งต่างๆ แตกต่างกัน มีความเชื่อว่าสิ่งนี้เป็นสิ่งจำเป็นที่ต้องแสวงหาหรือแรงจูงใจด้านบวก สิ่งนี้เป็นสิ่งที่ต้องการหลีกหนี หรือแรงจูงใจด้านลบ ด้วยแรงจูงใจด้านบวกและลบนี้ก่อให้เกิดเป็นพฤติกรรมต่างๆ เพื่อแสวงหาสิ่งที่ต้องการและในขณะเดียวกันก็เป็นกลไกป้องกันตนเองจากสิ่งที่รังเกียจหรือไม่อยากยอมรับ

ในฐานะคนแปดคนหนึ่ง ซึ่งเห็นด้วยกับทฤษฎีของชาร์ล ดาร์วิน ที่ว่าธรรมชาติมีการคัดสรร สัตว์ที่เข้มแข็งเท่านั้นที่จะดำรงอยู่ได้ สัตว์ที่อ่อนแอย่อมต้องสูญสลายไปในสภาวะที่ทรัพยากรมีจำกัด ข้าพเจ้าจึงให้ความสำคัญกับพลังอำนาจ และหลีกหนีความอ่อนแอ การอยู่ใต้อาณัติหรือการครอบงำของผู้อื่น ก่อเกิดเป็นการกระทำรูปแบบต่างๆ เพื่อแสวงหาสิ่งที่ต้องการและขจัดความรู้สึกที่น่ารังเกียจ ข้าพเจ้าเกิดในครอบครัวที่มีบิดาเป็นใหญ่ ทุกคนต้องเชื่อฟังและปฏิบัติตามคำสั่ง ด้วยเหตุผลที่ว่าพ่อเป็นผู้หาเลี้ยงครอบครัว ข้าพเจ้าจึงพยายามทุกวิถีทาง เพื่อให้หลุดพ้นจากอำนาจเงินของพ่อ ด้วยการทุ่มเททุกหยาดหยดของพลังงานให้กับการศึกษา ด้วยได้รับการปลูกฝังมาว่า มีความรู้เหมือนมีทรัพย์อยู่นับแสน ซึ่งความเชื่อนี้นำไปสู่การตัดสินใจเลือกสาขาวิชาที่ศึกษาในช่วงมหาวิทยาลัย ซึ่งบางคนอาจรู้สึกว่าไม่เข้าท่า

ข้าพเจ้าจบสายศิลป์ภาษาจึงเลือกเอนทรานซ์เข้าคณะวารสารศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ซึ่งในช่วงนั้นเป็นคณะทอปฮิตและเป็นทางเลือกทางสายอาชีพที่มีจำกัดของคนสายสังคม และเลือกเอกโฆษณาซึ่งเป็นสายวิชาที่มีโอกาสนำไปสู่ความมั่งคั่ง พร้อมกันนี้ก็เลือกวิชาโทที่มีส่วนเสริมต่ออาชีพนักโฆษณาในอนาคต โดยไม่คำนึงถึงความชอบส่วนตัว อย่างไรก็ตาม ข้าพเจ้ามีความมั่นใจเสมอว่า ไม่มีอะไรที่เกินความสามารถ พร้อมกันนี้ก็วางแผนให้จบการศึกษาเร็วที่สุดเท่าที่มหาวิทยาลัยจะยินยอม โดยไม่สนใจความยากง่ายของเนื้อหาและจำนวนชิ้นงานในแต่ละเทอมตลอดจนมีเพื่อนร่วมเรียนด้วยหรือไม่ เพราะข้าพเจ้าไม่เคยคิดพึ่งพิงเพื่อนอยู่แล้ว ขอเพียงสมความมุ่งหวังเฉพาะตนเท่านั้น ครั้งหนึ่งเคยมีรุ่นพี่เตือนด้วยความปรารถนาดีเมื่อเห็นตารางเรียนว่าควรจัดใหม่ เพื่อไม่ให้เหนื่อยเกินไปหรือไปไม่รอดเพราะวิชาที่ลงล้วนมีงานเอกสารมาก แต่ข้าพเจ้าก็ยังคงยืนยันเจตนารมณ์เดิม โดยไม่หวั่นไหวกับคำทักท้วงนั้น

ขณะที่ข้าพเจ้าศึกษาอยู่ปี 1 ข้าพเจ้าอาศัยหอพักของมหาวิทยาลัยที่ศูนย์รังสิต พ่อจะให้เงินข้าพเจ้าเป็นรายสัปดาห์ ครั้งหนึ่งข้าพเจ้ามีเรื่องขัดแย้งกับท่านถึงกับไม่ยอมรับเงิน และเดินทางไปอยู่หอพักด้วยเงินติดตัวเพียง 20 บาท ซึ่งเพียงพอสำหรับขึ้นรถเมล์และรถไฟไปถึงมหาวิทยาลัยเท่านั้น ขณะนั้นมีความหวังอันเลื่อนลอยเพียงหนึ่งเดียว คืออาจพอมีเงินอยู่บ้างตามตำราเรียนที่เคยแหน็บไว้ แต่ไม่รู้ว่ามีเท่าไร เพียงพอหรือไม่ เมื่อถึงหอพักข้าพเจ้าค้นหาเศษเงินในตำราทุกเล่มทันที รวบรวมเงินได้ 50-60 บาท จึงต้องอยู่อย่างอดออมเต็มที่ ด้วยการรับประทานอาหารเพียงวันละ 1 มื้อ เพื่อให้เงินที่มีอยู่พอเพียงกับการดำรงชีวิตตลอด 1 สัปดาห์ โดยไม่ปริปากขอความช่วยเหลือ หรือขอความเห็นใจจากเพื่อนร่วมห้องแม้แต่น้อย ทุกอย่างดำเนินไปด้วยดีโดยไม่มีผู้ใดล่วงรู้

ดังนั้นเมื่อสิ้นสุดปีการศึกษาแรก ข้าพเจ้าเริ่มออกหางานพิเศษทำช่วงปิดเทอม และกระทำต่อมาเท่าที่โอกาสจะอำนวย ด้วยเพียงมุ่งหวังให้สามารถจุนเจือตนเองได้บ้าง หรืออย่างน้อยลดจำนวนครั้งที่ต้องแบมือขอเงินจากพ่อในการซื้อหาวัสดุอุปกรณ์การเรียน หรือบางครั้งก็ได้จับจ่ายในสิ่งที่ต้องการบ้าง ซึ่งทำให้ข้าพเจ้า หลุดพ้นจากการครอบงำจากอำนาจเงินของบิดาชั่วครู่ชั่วยาม และมีอำนาจทำตามใจปรารถนาได้บ้าง สิ่งนี้แม้จะไม่มากนัก แต่ก็เพียงพอที่จะหล่อเลี้ยงความรู้สึกให้ภาคภูมิกับตนเอง และเป็นแสงสว่างรำไรของชีวิตที่จะอยู่รอดด้วยตนเองในอนาคต