ในวัยเด็กอยู่ในครอบครัวที่มีการทะเลาะเบาะแว้งกัน เกือบทุกวัน เพราะมี 2 ครอบครัวอยู่ในบ้านเดียวกัน แม่ของข้าพเจ้า จะเป็นผู้ถูกคุกคามให้ร้าย ตลอดจนถูกทำร้ายร่างกาย ข้าพเจ้าอยากจะออกไปช่วยเหลือ ปกป้องแม่อันเป็นสุดที่รัก จากพ่อเลี้ยงและครอบครัวแม่เลี้ยง เป็นอย่างมาก แต่ด้วยวัยแค่ 12 ขวบ ไม่สามารถช่วยอะไรได้ จึงได้แต่แอบตัวเองเข้าไปในรู (วงยางรถยนต์ที่วางโชว์ไว้เป็นแถวๆที่บ้าน) หรือแอบตามมุม หลืบที่มีที่กำบัง เพื่อไม่ให้ตัวเอง ต้องพลอยฟ้าพลอยฝน ไปกับแม่ (เพราะเราเองก็เป็นลูกเลี้ยงของพ่อเลี้ยงด้วย) รู้สึกทุกข์มาก ทำให้เป็นเด็ก ที่ชอบไปอยู่บ้านเพื่อนที่มีลักษณะเป็นครอบครัวสุขสันต์ พ่อแม่ลูก แสดงความรักต่อกันอย่างอบอุ่น เป็นช่วงที่มีความสุขบนจินตนาการหรือหลอกตนเองว่า ตนเองเป็นส่วนหนึ่ง ของครอบครัวนั้นๆ และแอบอิจฉาลูกของเขา

เมื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ก็ไม่เคยคิดที่จะมีครอบครัว รู้สึกและเห็นว่า การมีครอบครัวเป็นความทุกข์อย่างใหญ่หลวง ไม่รักใครอื่นนอกจากครูที่สอน ทุกคนที่ผ่านเข้ามาก็มีการอิจฉา แข่งกันทำอะไรให้ครูรักมากกว่าเพื่อนคนอื่นๆ (แต่มักจะพ่ายแพ้ เพราะเพื่อนเขานุ่มนวลและเก่งกว่าทุกด้าน) ต่อมาทำงานแล้วได้ พบคนดีและเก่ง จนเป็นที่ยอมรับของข้าพเจ้า ก็รักเขาสุดชีวิต ไม่นานเขาทนความหึงหวง พยายามครอบครองเขาจากข้าพเจ้าไม่ได้ ทิ้งข้าพเจ้าไปหาคนใหม่ ครั้งนั้นทุกข์มากถึงกับคิดทำลายชีวิต ปิดการรับรู้ สื่อสารกับทุกคน อยู่ในความเจ็บปวดของตนเอง ช่วงเวลานั้นจะไปตามที่ต่างๆ จนดึกดื่น เพื่อให้เหนื่อยจะได้นอนหลับ นอนไม่นานก็ตื่นขึ้น

มาทุกข์ต่อ เป็นอยู่นานไม่สามารถหลุด หรือวางความทุกข์ได้ จึงตัดสินใจลาออกจากราชการ ไปหางานใหม่ เพื่อหนีไปให้พ้นจากการพบปะกับเหตุแห่งทุกข์ แต่ก็ไม่พ้นไม่ว่าจะอยู่ตรงไหน ทุกข์ยังคงตามติดใจไปทุกแห่ง