มีความสุข ณ ทุกรายทางที่ผ่าน … คิดอย่างนี้เสมอ ก่อนที่จะได้รู้จักกับนพลักษณ์ แต่เราเองมักรู้แต่ว่า ต้องทำงานให้หนัก และมี “อย่างอื่น” ที่ต้องทำอีกมาก ไหนจะอยากอ่านหนังสือ ไหนจะต้องไปพบเพื่อน เพราะอยากคุยอยากเม้าท์ และยังต้องออกเดทกับหนุ่ม ๆ แล้วเสาร์อาทิตย์ต้อง ช้อปปิ้ง ยุ่งตลอดเวลา จนกระทั่งเช้าวันหนึ่งเพื่อนโยนหนังสือ “นพลักษณ์” มาให้ เธอบอกว่า เห็นชอบอ่านหนังสือ (แต่หารู้ไม่ ฉันอ่านหนังสือจบซะที่ไหนกัน) เธอน่าจะได้อ่านเล่มนี้ รับรองเธอจะต้องบอกว่า สนุกสุด ๆ อีกตามเคย ความคิดในตอนนั้นคือ อ่านซะหน่อย จะได้เอาไว้เล่าให้เพื่อนฟังเท่านั้นเอง แต่เมื่ออ่านจบ กลายเป็นว่าต้องมาสงบนิ่ง และถึงกับอึ้งในบางตอน ที่พบว่า “ฉันเป็นเบอร์ ๗” ฉันกำลังประสบปัญหากับ “ความตะกละ” อันเป็นกิเลสเกาะตัวหนาแน่น ในความเป็นศูนย์หัวของฉัน มิน่าล่ะ ทำให้ทุกวันนี้ ต้องขวนขวาย หาโน่นหานี่มาทำ เพราะความอยากรู้ อยากเห็นไปหมดทุกเรื่อง

อดไม่ได้ ที่จะรู้สึกกระหาย ต่อความอยากรู้เรื่องนี้ และวางแผนว่า ต้องไปอบรมนพลักษณ์เพิ่มเติมให้ได้ ว่าแล้วก็รีบกระวีกระวาด หาทางเข้าฟังความเป็นเพื่อนเบอร์อื่น ๆ จนกระทั่งอบรมขั้นพื้นฐาน พร้อมทั้งหาเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับ enneagram ตาม website ใน INTERNET ยังไม่หมดเรายังพยายามชักชวนเพื่อนสนิท อีกทั้งชายหนุ่ม ให้อ่านนพลักษณ์ เพื่อที่ว่า เราจะได้คุยกันรู้เรื่อง ด้วย “ภาษาของนพลักษณ์” นพลักษณ์ ทำให้ความคลั่งไคล้ ที่มีในตัวของเราต่อสิ่งอื่น ๆ ต้องสะดุดลง และหยุดอยู่ที่นี่ เพื่อเฝ้าดูความมหัศจรรย์ของตัวเอง และทุกอย่างดูเหมือนว่ากำลังจะไปได้สวยทีเดียว ตอนนี้สิ่งต่าง ๆ รอบตัวของเราได้กลายเป็น “แบบฝึกหัด” ที่จะได้เฝ้าดูพฤติกรรมของตัวเอง ว่า ขณะนี้ เรารู้สึกอะไร เมื่อก่อน คำแรกที่แวบขึ้นมา และหลุดออกจากปากอย่างง่ายดาย คือ “เบื่อ” แต่ หลังจากนี้ กลายเป็นคำอื่น ๆ จำพวก สนุกดี, เจ็บปวด, ซาบซึ้งใจ และขอโทษ ไม่เคยคิดว่า “ความนิ่ง” กับ “Hyper Active” ภายในตัวเองจะเข้ากันได้ มาบัดนี้ คำว่า “นิ่ง” มักจะเกิดขึ้นทุก ๆ วัน เวลาที่ต้องปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น ๆ โดยเฉพาะ ในยามที่สังเกตเห็นความเป็นเบอร์ใด เบอร์หนึ่งอย่างชัดเจนของคน ๆ นั้น แต่ก็แปลกที่ทำให้กลับรู้สึกสงสารจับใจ ถึงแม้ว่าเค้าจะกำลังทำให้เราเจ็บปวดอยู่บ้างก็ตาม เขาหรือเธอผู้นั้นกำลังไม่รู้ตัวเอง และไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังเจ็บปวด หรือกำลังต้องการความรักกันแน่ แต่สำหรับตัวเราแล้ว ทุกอย่างได้รับการเปิดเผยจาก “นพลักษณ์” ซึ่งกว่าจะผ่านลำดับของการยอมรับ ย่อมต้องกระอักกระอ่วนใจ อยู่นาน กับคำว่า “ตะกละ”การอบรมในขั้น intermediate ทำให้มองเห็น ความน่ารักของตัวเองไม่น้อย จนทำให้การยอมรับเป็นไปได้ง่ายขึ้น เพียงแค่พลิกฝ่ามือของตะกละ ก็จะพบกับ “ความไม่มัวเมา” อยู่กับสิ่งใดสิ่งหนึ่งนาน ๆ แต่ทำอย่างไร จึงจะพอดี และเป็นประโยชน์ต่อคนอื่น ๆ แต่ไม่ค่อยห่วง คนเบอร์ ๗ มักมองโลกในแง่ดี และชอบจะชักจูงให้คนรอบข้างพลอยมีไฟ มีพลังไปด้วย (ฮั่นแน่ ฉันกำลังหาเหตุผลให้กับการกระทำของฉันอีกตามเคย)

หลังจากที่ได้อ่านนพลักษณ์ วนไปวนมาหลายรอบ กลับพบว่าฉันสามารถอดทน ที่จะอยู่อย่างสงบและอยู่กับความเจ็บปวดได้ เพราะการอ่านนพลักษณ์นั้น ไม่แตกต่างจากการได้รับการประนามจากคนอื่นเท่าใดนัก หากแต่นพลักษณ์ มีคำอ่อนโยนและมีกำลังใจอยู่ตลอดเวลา และแทบจะทุกคำประนามนั้นด้วยซ้ำไป สิ่งนี้เองทำให้ฉันกลับมาอยู่ในโลกของความจริงแท้ ด้วยความสุขตามอัตภาพ และยอมรับกับชีวิตที่เป็นอยู่โดยยึดติดกับมันน้อยที่สุด และเป็นความสุขสุด ๆ เหนือคำพูดหรือความรู้สึกใด ๆ ถึงแม้ว่าบางอย่าง จะดูไม่รื่นรมย์ในสายตาของคนอื่น หากแต่พร้อมจะกล่าวคำขอโทษหากทำให้ผู้อื่นเจ็บปวดโดยไม่รู้ตัว พร้อมจะรับฟังให้อภัยและให้ความรัก กับเพื่อนทุกคน ด้วยความเข้าใจความต้องการของเค้า อย่างลึกซึ้ง ถึงความเป็นเขาได้อย่างแท้จริง