ก่อนอื่นคงต้องขอบคุณ ผู้นำศาสตร์นพลักษณ์ เข้ามาเผยแพร่ในไทย และ ขอบคุณเพื่อนผู้แนะนำหนังสือดีๆให้เราอ่าน จากการ ศึกษาโดยการอ่านหนังสือ เข้าฟัง panel discussion รวมทั้งเข้า อบรมมา 2 courses ทำให้เราเข้าใจตัวเอง และผู้อื่นขึ้นมาอย่างมาก

ครั้งแรกที่อ่านหนังสือจบ เรารู้สึกน้อยใจและแทบจะโกรธ ผู้แนะนำหนังสือด้วยซ้ำ เพราะคิดว่าเขาคงรำคาญ หรือเบื่อในพฤติกรรมบางอย่างของเรา จึงใช้วิธีบอกกันโดยทางอ้อมแบบนี้ ความที่มีลักษณะแบบคน สอง ทำให้เรากังวลใจว่า เราคงไม่น่ารัก และเพื่อนคงเบื่อการให้ อย่างเหลือเฟือเกินไปหรือเปล่านะ จึงบอกให้ไปลองอ่านหนังสือ แต่เมื่อเราไปเข้าฟัง panel ที่ธรรมศาสตร์มาครั้งหนึ่ง จึงได้เข้าใจในเจตนาที่หวังดีของเพื่อนมากขึ้น ทำให้เราอยากเรียนรู้มากขึ้น และตัดสินใจเข้าอบรมเบื้องต้น
เดิมเราไม่เคยรู้เลยว่า การให้อย่างมากมายเกินเหตุ ทำให้บางคนเขา suffer หรือ อึดอัด รวมทั้งไม่เคยสังเกตตัวเองเลยด้วยว่า เบื้องหลังการให้นั้น บางครั้งบางคราว มันมีความคาดหวังบางอย่าง เจืออยู่ในนั้นด้วยประกอบกับ สังคมโดยทั่วไป มักชมเชยในความมีน้ำใจ จึงทำให้เรามักเข้าข้างตัวเอง และเชื่อมาตลอดว่า เราทำตัวได้ดี ได้น่ารัก friendly และใจดีกับทุกผู้คน เราไม่เคยรู้ตัวเลยว่า จริงๆเราถือตัวค่อนข้างมาก และมักนึกว่า ตัวเองทำอะไรได้เหนือกว่าคนอื่นอยู่แล้ว จึงไม่เคยเอ่ยปาก ขอความช่วยเหลือจากใครเลย ในทางกลับกัน เรามักจะเข้าไปช่วยเหลือคนอื่นๆอยู่ตลอด
พอเริ่มเรียนรู้นพลักษณ์ ทำให้เราเริ่มสังเกตตัวเองมากขึ้น เมื่อไรก็ตาม ที่เราเริ่มอยากจะให้อะไร หรือทำอะไรให้ใคร เราก็จะเริ่มถามตัวเองว่า มันมีอะไรแฝงอยู่ ในการกระทำเหล่านั้นมั้ย ซึ่งการสังเกตนี้มีประโยชน์อย่างมาก มันทำให้เรามีอิสระมากขึ้น เพราะการให้ ก็เป็น ให้ เพื่อให้ ไม่ใช่เพื่อความคาดหวังอะไร เราสบายใจที่จะทำอะไร โดยไม่ต้องกังวลว่า ต้องทำเพื่อให้ตัวเองดูดี ดูน่ารักในสายตาใครๆ เราเริ่มเข้าใจ ความคิด การรับรู้ มุมมองของคนอื่นมากขึ้น เข้าใจว่า ทำไมเขาจึงมีการกระทำ หรือ พฤติกรรมบางอย่าง ที่แตกต่างไปจากความคิดนึกของเรา
เราเชื่อว่า คนที่เข้ามาศึกษาศาสตร์นี้ โดยที่ไม่ยึดติดกับมัน และ ไม่นำมันไปใช้ในทางที่เอาเปรียบ