เราอยากบอกว่า ทัศนะพื้นฐานในการมองโลกของเรา คือ มองเห็นความทุกข์ เป็นเรื่องพื้นฐานของโลกของชีวิต จำได้ว่า ในวัยเด็กก็เป็นเช่นนี้ ทัศนะและความหมาย ที่เรามีให้ต่อสรรพสิ่งว่า เป็นทุกข์ หรือเป็นสุข ย่อมกำหนดวิธีคิด วิธีเกี่ยวพันต่อสิ่งต่างๆ ของเราด้วย การเริ่มต้นเกริ่นนำเช่นนี้ เพราะตัวเองกำลังมองหาเบื้องลึก ที่เป็นก้นบึ้งแห่งจิตสำนึกที่แท้จริง ของตัวเองด้วย ว่าแท้จริงตัวเองได้มีท่าทีต่อความทุกข์ ความสุขในชีวิตเป็นมาอย่างไร

สิ่งที่ทำให้เราเป็นทุกข์ ที่เราพอจะจำได้ ในวัยเด็ก เราก็ไม่ชอบการเกี่ยวข้อง กับผู้คนมากมาย เมื่อต้องพบปะผู้คน เรามักจะหงุดหงิดง่าย จึงเป็นเด็กที่มักจะทำหน้ายุ่งๆ ผู้ใหญ่เขาเรียกว่า หน้างอ งานสังสรรค์ก็ทำให้เราฟุ้งซ่าน รู้สึกไม่เป็น… และวิ่งหนี ซึ่งมักจะทำได้แค่ การวิ่งหนีอยู่ในหัวตัวเอง มันเป็นความแตกต่าง กับการได้อยู่อย่างสงบๆ มีความสุขกว่าตั้งเยอะ

อีกอย่างเป็นเพราะ ความทุกข์มักมาจาก ความคิด ความเห็น และความรู้สึกของผู้คนรอบข้าง เรามักจะระแวดระวังว่า เขากำลังคาดหวังอะไรจากตัวเรา เขากำลังต้องการให้เราทำอะไร สิ่งที่เราเห็น เราได้ยิน มักจะถูกเก็บเข้ามาทั้งหมด ถ้าเป็นข้อมูล เราจะเก็บเอาไว้ แต่ถ้าเป็นความรู้สึกของคนๆนั้น เราจะรู้สึกว่า ไม่ใช่ข้อมูล มันเป็นเรื่อง"เฉพาะตัว" บอกตรงๆเราไม่เคยสนใจเรื่อง"เฉพาะตัว"เลย ทำไม เราเห็นว่า เป็นเรื่องส่วนตัวน่ะสิ เกิดขึ้นเฉพาะบุคคล และขึ้นกับ ความคิดเห็นของคนๆนั้น ไม่ได้มีความสำคัญต่อส่วนใหญ่ นี่คิดความเห็นของเรา อีกแง่หนึ่งเรากำลังเห็นว่า บางทีตัวเองอาจเก็บ แบบเลือกเฉพาะข้อมูลบางส่วนไว้ก่อน เพื่อไปรวมกับส่วนอื่น เพื่อให้เกิดการจัดระบบได้ วิเคราะห์ได้ เมื่อจัดระบบได้ วิเคราะห์ได้ เราจึงจะรู้สึกเป็นสุข มันคลิกทันที

้ชัดเจน เราจะแยกแยะ ข้อเท็จจริงของเหตุการ์ณ กับการปะปนของสิ่งแทรกแซง ที่เป็นความนึกคิดส่วนตัว ในขณะที่คนเล่าร้องไห้ หรือมีอาการกลุ้มใจ วิตกกังวลใดๆก็ตาม เราจะเฉย (เฉยจริงๆ) และสื่อสารออกไป ด้วยการให้ข้อเท็จจริง หากถามว่า เห็นความรู้สึกของเขาไหม ก็บอกว่า เห็น แต่มันถูกแยกไป มันทำให้เราไม่รู้สึก เราโต้ตอบจากความเข้าใจ ในตัวข้อมูลที่เขาเล่ามามากกว่า เราจึงไม่แสดงความสงสาร ความเห็นใจ ความกลัว หรืออะไรให้ใครได้เห็น แต่ถ้ามาถามเราในภายหลังว่า รู้สึกอย่างไร เราจึงจะตอบได้ดีกว่า

หากว่า เราเริ่มเข้าไปเกี่ยวข้อง กับเหตุการณ์และผู้คน ในลักษณะที่เป็นผู้เริ่มต้น เราพบว่า มันดีกว่านะ เพราะเราจะควบคุมสถานการณ์ได้ บางครั้งการเป็นนักสังเกตการณ์ อาจทำให้เราตกเป็นผู้ถูกกระทำได้ง่าย หลังๆนี้ เราจึงเลือกเป็นผู้เริ่มต้น ในการปฏิสัมพันธ์กับผู้คนด้วย การออกไปจากความคิดในทันที ก็สามารถจัดการอะไรได้อยู่เหมือนกัน
บางทีอาจเป็นไปได้ว่า เราระแวดระวังต่อความรู้สึก ของผู้คนที่รายรอบตัวเรา และอยากบอกว่า ด้วยความสามารถในการสังเกต และการหยั่งลึกถึงใจของบุคคล มันทำให้เรารู้ถึงภาวะของบุคคล เป็นสิ่งที่กระตุ้นให้เราเป็นทุกข์ได้ง่าย และทำให้เราต้องคิดว่าจะทำอย่างไร และบางครั้งต้องเรียกร้องตัวเองอีกด้วย เราจึงวางกลไก ในการสกัดกั้นความรู้สึก จนสำเร็จ เราจึงมีความสุขได้มากขึ้น